Obligatiefonds of losse obligaties? De verschillen die er echt toe doen
Een obligatiefonds spreidt automatisch maar kent geen einddatum en koersschommelingen. Een losse obligatie geeft een vaste einddatum en een bekend rendement. Wij leggen beide naast elkaar.
Het grootste misverstand over obligatiefondsen is dat ze zich gedragen als obligaties. Dat doen ze niet. Een losse obligatie heeft een einddatum waarop de nominale waarde wordt terugbetaald; tussentijdse koersbewegingen zijn dan niet meer relevant als u tot het einde blijft zitten. Een fonds heeft geen einddatum: het verkoopt en koopt doorlopend obligaties, waardoor de koers permanent meebeweegt met de rentemarkt.
Toen de rente in 2022 hard steeg, verloren brede obligatiefondsen daardoor dubbele cijfers, terwijl houders van losse obligaties gewoon hun coupon bleven ontvangen en op de einddatum hun hoofdsom terugkregen. Wie de gevoeligheid voor rentebewegingen wil vermijden, kiest bewust voor losse stukken met een vaste looptijd.
Wat een fonds wél goed doet
Spreiding. Een fonds houdt honderden debiteuren aan, waardoor één faillissement nauwelijks doortelt. Bij losse obligaties draagt u het volledige debiteurenrisico van één uitgever. Dat pleit ervoor om nooit uw hele vermogen in één obligatie te stoppen, hoe aantrekkelijk de rente ook is.
Daar staan kosten tegenover: beheervergoedingen van 0,2% tot meer dan 1% per jaar knabbelen structureel aan een toch al bescheiden rendement. Bij een losse obligatie betaalt u die laag niet.
Een praktische middenweg
Veel particuliere beleggers combineren beide: een breed obligatiefonds of staatsobligaties als defensieve basis, aangevuld met een beperkt aantal losse, hoger rentende obligaties met concrete zekerheden. Zo blijft het gemiddelde risico beheersbaar terwijl het rendement boven de spaarrente uitkomt.
